OVER TIM

Als klein jongetje hield ik van buitenspelen, tekenen, dagdromen en lol maken.

Ik was, en ben nog steeds, een denker, die zich uren bezig kon/kan houden met zijn eigen gedachten.

 

Van kleins af aan heb ik me afgevraagd waarom ik gedwongen werd om uren per dag in een koud klaslokaal naar informatie te luisteren die me niets interesseerde.

Ik vroeg me af waarom ik op school niet mocht tekenen, niet creatief mocht zijn of mijn eigen gevoel mocht volgen.

Ik vroeg me af waarom het niet opvolgen van orders gestraft werd met op de gang zitten, of nablijven.

Gelukkig heb ik ouders die mij altijd in alles gestimuleerd hebben, en die mijn gevoel deelden dat er iets niet klopt in onze samenleving.

 

Door mijn totale desinteresse in het verplichte in mijn hoofd stampen van feitjes tijdens de vele aardrijkskunde-, economie- en wiskundelessen heb ik mijn middelbare school nooit afgemaakt.

Ik zat op het HAVO/VWO, wat ik destijds al een vreemde manier van het willen labelen van intelligentie vond; intelligentie laat zich nu eenmaal niet uitdrukken in iemands opnamecapaciteit van verplichte leerstof.


 

timklein_edited.jpg

Ik las liever boeken van Graham Hancock over de Sfinx en de piramides, of Zecharia Sitchin's vertalingen van de Sumerische kleitabletten.

Daarnaast hield ik van een feestje en werkte ik tot s' avonds laat in de horeca om aan mijn centjes te komen, die ik graag uitgaf aan onzinnigheden.

 

Door de jaren heen heb ik vele beroepen uitgevoerd waar mensen zonder hoge opleiding voor aangenomen werden.

Ik ben zélfs professioneel muzikant geweest totdat op 15 maart 2020 de lockdown begon in Spanje, het land waar ik al ongeveer mijn halve leven woon, en iedere boeking die ik had vanwege de COVID-maatregelen werd afgezegd.

 

Ik heb van jongs af aan een afkeer van elitair gedrag en het in hokjes plaatsen van mensen gehad.

Iedereen was, en is mijn vriend; bruin, blank, zwart, Jood, Moslim, Christen of atheïst, hetero of homo, links of rechts.

 

Ik ben iemand die zich afvraagt waarom de mens het enige wezen is dat moet betalen voor zijn bestaansrecht op aarde, en heb me nooit aan kunnen passen aan autoriteit.

Ik heb altijd gevoeld dat autoriteit iets zou moeten zijn dat men respecteert, en niet vreest.

 

Ik heb genoten van mijn pre-corona leven, maar ondertussen heb ik altijd een diepe afkeer voor ons inhumane systeem gevoeld.

Toch heb ik op sommige momenten ook toegegeven aan de sociale druk die er ligt op het “erbij horen” en heb ik mensen gekwetst, tegen ze geschreeuwd en tegen ze gelogen.

Ik heb liefde gekend, verdriet gekend, ben goed voor mensen geweest, en ook heel slecht.

Ik ben geen autoriteit op wat voor gebied dan ook, bezit geen enkele titel en heb geen enkele expertise.

Ik volg mijn hart, en ik heb me voorgenomen om dat de rest van mijn leven te blijven doen.

 

Dankzij jullie steun heb ik besloten om de zaken die ik belangrijk vind op papier en beeld te blijven zetten. Dat doe ik in de hoop iets te mogen bijdragen aan een betere wereld, en niet om iemand de les te lezen of om te claimen dat ik het beter weet.

 

Ik las ooit eens een boek van een wijs man waarin staat dat kennis niet exponentieel is; hoe meer we namelijk leren, hoe meer vragen er zullen ontstaan waarop we de antwoorden niet kennen.

 

Ik ben niet op zoek naar erkenning, maar ik voel een roeping om me in te zetten voor onze vrijheid.

Ik kies er bewust voor om mijn gezicht te laten zien omdat ik geloof dat mensen geen angst zouden moeten hebben om op te komen voor hun mening in tijden van onderdrukking.

 

Ik ben een mens, net als jij, en wil net als jij de vrijheid om te geloven wat ik wil, om te ademen hoe ik wil, en om te zijn wie ik ben. Op mijn eigen onvolmaakte manier zal ik me hiervoor in blijven zetten.